‘Mensen herinneren zich zelden precies wat je zei. Ze herinneren zich wel hoe het voelde om bij jou te zijn.’

De vrouw in paskamer kijkt naar zichzelf in de spiegel, een beetje serieus, een beetje met een glimlach op haar gezicht. ‘Het verandert’, zegt ze. ‘Het is niet meer hetzelfde als eerder. Ik weet niet meer wat goed past.’ De vrouw is 84 jaar.

Ik kijk naar haar en zie een prachtige, krachtige vrouw met een voor mij verborgen wereld aan kenniservaring en belevenissen. Waarschijnlijk heeft ze liefde gekend, verdriet, zorgen, blijdschap, alles wat je als mens meemaakt, heeft ook deze vrouw meegemaakt, zo mijmer ik een beetje in mezelf.

Ik denk terug aan een andere vrouw, eerder die dag. In diezelfde paskamer. ‘Ik ben 9 kilo afgevallen, ik herken mijn lichaam eigenlijk niet meer. Ik weet niet meer wat goed past’. Ik stelde voor om te meten wat de juiste maat nu is, zodat ik gericht voor haar kan gaan zoeken. Ze kijkt me aan. ‘Dit is heel erg out of my comfort zone’, zo zegt ze. ‘Weet je…ik heb PTSS…ben in therapie geweest enzo. Dus…ja…’

Ik kijk haar aan, in haar angstige ogen die blijkbaar iets te veel hebben gezien en meegemaakt, zie ik onrust, afwachting.  Op dit moment laat ze zich op meer dan één manier aan me zien, ze opent en stelt zich kwetsbaar op. ‘Wat naar voor je, zeg ik. Wat fijn dat je hier toch bent en wat dapper dat je het aan bent aangegaan. Ik ken PTSS, ik heb er ook ervaring mee…’, voeg ik eraan toe. De schouders van de vrouw zakken naar beneden. ‘Dat meen je niet, zegt ze. Wat bijzonder dat ik jou dan hier tref, dit moest zo zijn’.

Ik leg haar uit wat we gaan doen, hoe we het gaan doen, welke opties ze heeft. Ik stel vragen zodat ik weet waar ze zich wel niet prettig bij voelt en vraag toestemming om haar aan te raken om te meten. Na een half uur passen, praten, delen, verlaat ze opgewekt, tevreden en blij de winkel met twee prachtige setjes gloednieuwe lingerie. Ze straalt.

De vrouwen in de paskamer leven hun leven. Ik ben er heel even onderdeel van. Ze praten over verandering, over loslaten en opnieuw ontdekken. Deze vrouwen zien hun lichaam in de spiegel en zien wat ze hebben meegemaakt, wat ze hebben losgelaten en wat ze nog vasthouden. De spiegel confronteert, laat zien. De spiegel laat echter alleen zien, wat wij erin zien. Niets anders.

Een ander ziet niet wat jij ziet. De ander ziet iets anders. Niet alleen in de paskamers van winkels, de hele dag door zien wij de wereld anders dan anderen dat doen. Zien we mensen en bedenken een verhaal erbij. Maar weten doen we het niet.

We merken op, ons brein scant de situatie of de persoon op herkenbare concepten en labels en vervolgens ‘zien’ we iemand. Dat vind ik bijzonder. Onze eerste reactie gaat ongemerkt, dat doet ons brein automatisch, zo werkt het. Ergens gaat het op zoek naar wat diegene of de situatie voor ons kan betekenen, welke waarde er mee gemoeid is, of het bedreigend is. Alles wat je dus niet kent of niet weet kun je dus ook niet als betekenis geven aan de situatie of persoon. Eigenlijk verzin je ter plekke maar wat.

Als we dan toch maar wat verzinnen…waarom dan niet iets fijns, positiefs, aardigs, iets dat helpend is of wat ‘meevalt’. Als we dan toch iets bedenken, kunnen we dan ook open en nieuwsgierig zijn? Naar wat we nog niet weten.

Wat hebben een winkel, een klaslokaal en een coach- of trainingsruimte met elkaar gemeen?

Ik heb een baan. Sinds kort sta ik opnieuw in de winkel waar ik 25 jaar geleden ook stond. Voor mijn plezier. Omdat ik voelde dat ik even iets anders erbij wilde doen. De meeste mensen kennen mij tegenwoordig als ondernemer, coach, trainer. Ook zijn er genoeg mensen die me kennen als juf, oud leerlingen, ouders en collega’s. En daarnaast hou ik dus ook van in de winkel staan. Ik heb daar altijd heel veel plezier en voldoening uitgehaald.

Nu ik de mij inmiddels bekende ‘anders’-kriebel voelde, was ik benieuwd naar wat deze hernieuwde winkelervaring mij zou brengen. Was het iets dat ik intussen had geromantiseerd in mijn hoofd? Zou het nog steeds dezelfde voldoening geven als vroeger? Stiekem vond mijn ego er ook wat van. Was dit niet een stap achteruit, in plaats van een stap omhoog op de carrière ladder? Wie neemt er nou een vakantiebaantje op z’n 44^e?

Kortom, ik wist niet of het nog zou passen. Ik voelde alleen maar een enorme JA, in mijn buik, in mijn lijf.

Ik wist dat ik iets ging ontdekken, over mezelf, mijn talenten, wat ik belangrijk vind en waar ik gelukkig van wordt.

Met ontdekken ben ik nog niet klaar, dat kan ik al wel vast vertellen. Toch heb ik al wel mooie conclusies voor mezelf kunnen trekken. Tegelijkertijd roept het ook weer nieuwe vragen op. Blijkbaar is er er altijd weer een volgende laag om te onderzoeken.

Wat ik heb ontdekt is dat wat ik doe, los staat van de setting waarin ik dat doe. In de winkel kan ik mezelf net zo verliezen in het moment als tijdens een training waar we een dieptemoment beleven.

Het aanwezig zijn in dat moment, de ander echt zien en echt horen, erkenning geven en met oprechte nieuwsgierigheid de ander benaderen, geeft de bedding waarin de ander zich veilig voelt. Dan pas stelt iemand zich open, voor mij, voor kennis, voor advies en connectie. Mensen worden blij van het moment van oprechte verbinding en relatie. Ze worden gezien en als ze weggaan zijn ze verder of hebben ze iets wat ze daarvoor nog niet hadden of wisten, wat dat dan ook is.

Wat altijd mijn onderliggende drijfveer is, is verbinding, de ander zien. Pas van daaruit ontstaat de rest. Als ik de ander kan zien, kan de ander mij ook zien. Samen maken we zichtbaar wat eerst verborgen was. Maar ik kan de ander niets laten zien wat er niet allang is, onder de oppervlakte. Verlangens, wensen, dromen.

Dit ‘zien’ vraagt van mij dus dat ik samenwerk met mijn brein, mijn intuïtie en mijn hart. Als ik het alleen aan mijn hoofd overlaat, zie ik een heleboel niet. Mijn ogen zien, maar de interpretatie, de vertaalslag die we maken, daar gaat het om. Uitstellen van aannames, oordelen of bedenksels en nieuwsgierigheid daarvoor in de plaats zetten. Wat weet ik nog niet? Wat zou ik willen weten? En dus stel ik vragen. Om mijn eigen invulling, bedenksels en verzinsels voor te blijven trek ik vervolgens conclusies over datgene wat ik hoor. Het is prachtig en soms bijna wonderbaarlijk om zo verrast te worden door mensen en situaties. Het enige wat je ervoor hoeft te doen is, niet direct reageren. Even wachten, een diepe ademhaling, schouders laten zakken en iets bedenken wat je nog niet (zeker) weet.

Nog even over de vrouw met PTSS in de paskamer. Achteraf fluisterde een collega in mijn oor dat het zo’n lastige klant is altijd. Ik moest glimlachen. Ik kon het me wel voorstellen namelijk. Ze vraagt veel, zegt veel, weet heel goed wat ze belangrijk vindt en is eerlijk (hmm…zijn dat niet alleemaal kwaliteiten die we zelf ook wel zouden willen hebben soms?) Tegelijkertijd is het bijzonder om op te merken dat deze lastige klant zo bekend staat, want dat betekent dat ze dus regelmatig terugkomt. Wat vertelt ons dat?

De vrouw fluisterde mij ook iets in het oor tijdens het afrekenen: ‘Je collega’s weten dit niet van mij hoor, waar wij het over hadden. Ik weet niet waarom maar ik wilde het wel graag met jou delen en daar ben ik nu zo blij om. Mag ik jou nog wat vragen over jou…?’

De kern van alles wat ik doe, waar ik ook ben of in welke rol ik mij bevindt:

Ik creëer in korte tijd een ontmoeting waarin mensen zich echt gezien voelen, zonder oordeel en met nieuwsgierigheid. Vanuit die ontmoeting ontstaat beweging en een nieuw verhaal.

De lastige klant, de lastige collega of de lastige leerling vertellen allemaal een verhaal. Hoe luister je? Wat hoor jij? Weet je alles al? Waar laat je je door leiden?

In mijn coachpraktijk heb ik met leerkrachten, vrouwen en mannen mogen meekijken in en meeluisteren naar hun verhaal. Waar elk verhaal uniek is, dat van jou en dat van mij, zijn er ook veel overeenkomsten. Daarover meer in een volgend ‘verhaal’.

—————————————————————————————————–

Ben jij toe aan een nieuw verhaal? Samen ontdekken we welk nieuw verhaal er in jou leeft. Een verhaal om te horen, te zien, te voelen en te vertellen. Herontdek de passie, het plezier en jouw bedoeling in je werk. Er is weer plek voor individuele coach trajecten – kosteloos 30 min bellen om kennis te maken? Heb je direct een nieuw verhaal 😊> stuur me een dm!